Noortje en Maarten van den Broek

Nederlands kampioen gemengde paren 2013

 

Mede omdat Noortje en Maarten bij vele Culbertsonners bekend zijn vanwege hun deelname aan  het Harten Drie Toernooi waarbij zij  hoge ogen gooiden, was het idee geopperd om hen te vragen voor een interview.  Ze zijn immers in het weekend van 16-17 maart in Utrecht Nederlandse kampioen gemengde paren geworden.

 

Noortje vond het leuk om even een uurtje vrij te maken en de vragen die mij toegefluisterd werden door de andere redactieleden, te beantwoorden. Zij vertelde dat Maarten het eigenlijk niet zo nodig vond om deze aandacht te krijgen, maar uiteindelijk was zijn aandeel in het gesprek onmisbaar.

 

Mijn eerste vraag was: wat bracht jullie er toe om mee te doen aan dit evenement?

 

“Wij hebben dit al vaker gedaan omdat wij vinden het leuk om tegen sterke spelers te bridgen. Op dit moment spelen wij in de hoofdklasse. We hadden een weekend vrij en besloten om die tijd te gebruiken om in het bondsgebouw ‘De Hommel’ in Utrecht  te gaan bridgen. Dat betekende op zaterdag veertig spellen spelen en op zondag  nog eens een keer veertig. We startten met honderd en veertien paren; op het einde van de eerste dag bleven er zestig paren over die de strijd  zondag verder mochten beslechten. Tijdens de pauzes vluchtten wij naar buiten om even de benen te strekken na zo een lange zit. Trouwens wandelen en ook lange afstandswandelingen maken is naast bridge ook een hobby van ons.”

 

De volgende vraag was : wat is jullie tactiek?

 

“Drie jaar geleden zijn we overgegaan naar een ander biedsysteem: we openen ‘licht’ volgens de regel van achttien;  met een vijf-vier verdeling mag je dan al met negen punten openen. Onze volgbiedingen zijn agressief, zeker als partner al gepast heeft. Ons verder bieden is heel behoudend. We hebben geen enkele slem uitgeboden. Van de drie slems die anderen wel boden zat er slechts een in.”

 

“Wat we doen is: rustig blijven en, wat heel belangrijk is, onze fouten niet meenemen naar een volgend spel. Dat werkt echt zegt Maarten, het is een vorm van relativeren. Weg met die negatieve emoties.”

 

“In de eerste twee spellen scoorden wij twee ‘zaalnullen’; het waren vergissingen maar we zeiden ze tegen elkaar ‘Het maakt niet uit, dan hebben we morgen (zondag de tweede speeldag ) een vrije dag.’ Maar het werd anders …”

 

“We hebben ook een beetje geluk gehad, het is ons overkomen om zo goed te eindigen, er zat een engeltje op onze schouder. Dat zorgde ervoor dat elke  keer als er een beslissing genomen moest worden, het goed ging en dat geeft zelfvertrouwen.”

 

“Je kunt er op terugvallen als het eens een keer niet lukt en  we weten ook dat het wel goed komt. Thuis hebben wij als voorbereiding vier-tot vijf maanden biedwedstrijden gedaan en dat heeft zich uitbetaald.”

 

“Er waren trouwens veel niet ingespeelde paren aanwezig; wel oudere bekende goede spelers met jonge (talentvolle) meisjes. De gemiddelde leeftijd kwam niet boven de zestig uit. Uit de regio Eindhoven presenteerden zich tien paren, waaronder ook Denise Hamann en Jac Cremers.”

 

“Natuurlijk zijn wij wel een ingespeeld paar; wij leerden elkaar kennen tijdens het bridgen in onze studententijd. Toen we besloten om na 25 jaar met een ander te gaan spelen bij BC Nuenen, misten we het spelen met elkaar en daarom zijn we lid geworden bij BC 70 om weer samen te kunnen spelen met sterke tegenstanders. Dat heeft ons ook echt geholpen.”

 

Wat heeft de meeste indruk op jullie gemaakt?

 

“Wat vooral veel indruk op ons heeft gemaakt, is het aantal reacties die wij mochten ontvangen na het succes: bloemen, mails, belletjes, publicaties in landelijke kranten, bericht op teletekst, een stukje in het Nuenens dagblad (!) en een interview voor in het volgende bonds-Bridgeblad (nr. 5 mei) en ook de belangstelling van Culbertson.”

 

Als laatste geven Noortje en Maarten ook nog een geheim prijs van hun succesvolle partnership: positief blijven, elkaar niet de schuld geven als het wat minder goed gaat en … veel wandelen.

 

Hartelijk dank Noortje en Maarten voor jullie tijd en inspirerend verhaal.

Karin Wasser