Kaartverdeelmachine

Inleiding

Een aantal jaren geleden werd ik door een vriend gevraagd eens na te denken over een kaartverdeelmachine, in dit stukje verder KVM genoemd. Hij wilde eigenlijk onderzoeken of zo’n machine betaalbaar te produceren zou zijn. Op het internet stonden er diverse kant en klaar te koop, maar allemaal erg prijzig. Het bleek niet zo eenvoudig en de vraag bleef een beetje hangen.

Mijn belangstelling was echter gewekt en regelmatig zocht ik naar nieuwe ontwikkelingen. En zo kwam het dat ik in augustus vorig jaar op de site van Jan van de Ven terecht kwam. Hij had zelf een KVM ontworpen en de noodzakelijke documentatie om die na te bouwen plus de bijbehorende software op het internet gezet. Na een uitvoerige studie was mijn indruk dat hij degelijk werk had geleverd. Toen hij ook nog eens reageerde op vragen, was mijn plan gemaakt en heb ik alle onderdelen besteld, totaal €500. In september kon het bouwen beginnen.

De bouw

De eerste fase was vooral het maken van het frame. Ruim honderd verschillende aluminium strippen en hoekstukjes op lengte maken, van gaatjes voorzien en draad in tappen. Een klus die me ruim zes weken kostte. Maar, begin oktober was de uiteindelijke vorm al duidelijk herkenbaar.
De volgende fase was het maken van de elektronica. Na wat avonden soldeerwerk kon in november ook de bedrading worden gelegd  en een paar weken later kon het echte testen beginnen. Dat viel nog niet mee; het kaarttransport wilde aanvankelijk niet goed lukken. Jan van de Ven nodigde me uit om mijn machine eens te komen vergelijken met zijn machines. Begin januari hebben we samen gezeten en de oorzaak van het probleem was snel gevonden. Na nog wat fine-tuning werkt de machine inmiddels prima. Het grootste probleem wordt nog veroorzaakt doordat niet alle stokken kaarten gelijk zijn. Dat bemoeilijkt de kaartherkenning. Maar de meest gebruikte kaarten,  de NBB-kaarten, doen het zonder problemen.

Hoe functioneert het?

De machine is aangesloten op een PC die met het programma Kaartverdeler de machine bestuurt. Je legt een stok kaarten in de machine waarbij de volgorde onbelangrijk is. Een webcam ziet de onderste kaart die in een fractie van een seconde wordt herkend. Dan zorgen rubber snaartjes voor transport. Aangekomen boven het board zet de computer het klepje voor N, O, Z of W open en valt de kaart in een vakje van het opengeklapte mapje.

Eén spel verdelen kost de machine 15 seconden. Het plaatsen van een volgend board en inleggen van de bijbehorende kaarten kost ook weer wat tijd. Mijn nog heel geringe ervaring leert dat er moet worden gerekend dat 24 spellen onder ideale condities een half uur gaan kosten.

Het doel

En dan nog de vraag, waarom je een KVM zou willen hebben? Mijn Marijke en ik bridgen vaak ook buiten clubverband. En als je met zijn vieren bridget is het leuk om een vergelijk te hebben. Op internet zijn er eindeloos veel wedstrijden met frequentiestaten te vinden. Zo heb ik van een willekeurige club ergens in Nederland de spellen van hun clubavond met frequentiestaten gedownload. Inmiddels heb ik al een database opgebouwd van tientallen willekeurige wedstrijden, van clubcompetities tot internationale toernooien.

Maar de machine is breder inzetbaar. Hij heeft ook de ingebouwde mogelijkheid om nieuwe spellen te genereren. Daarvoor zit het programma Bigdeal ingebouwd. Het is het programma waar ook de commerciële machines gebruik van maken. Hiermee worden geheel willekeurige spellen gegenereerd.
Dat zijn het soort spellen die we kennen van ons viertallen- en topintegraalcompetities.
Op onze club circuleert de hardnekkige opvatting dat deze spellen worden gestoken. In werkelijkheid komt er natuurlijk geen menselijk ingrijpen aan te pas. Dat mensen de machinaal gegeven spellen als vreemd ervaren komt alleen omdat ze handgeschudde spellen gewend zijn.  Dat levert vlakke verdelingen en dat komt weer doordat er erg slecht wordt gewassen.

 

Het gebruik

Zoals gezegd kan de machine willekeurige spellen genereren en zetten. Maar voor thuisbridge is dat naspelen van wedstrijden natuurlijk interessant. Er bestaat al lang de mogelijkheid om koffertjes met frequentiestaten tegen een geringe vergoeding bij Gerard en Agnes Clasquin te halen. Maar hun bron droogt een beetje op. Ik denk na over een mogelijkheid om de spellen die met de machine zijn gegeven te gaan bewaren en in een soort bibliotheek te zetten zodat er een grotere groep mensen plezier van kan hebben. Dat vergt evenwel wat materiaal zoals mapjes (mogen van plastic zijn), kaarten en koffertjes.  

Ten slotte

Natuurlijk, het was een klus om de machine te bouwen en aan het werk te krijgen. Maar de machine ontwerpen is nog een heel ander verhaal. Daarvan gaan de credits naar Jan van de Ven die het concept heeft uitgedacht. Hij vertelde me ooit begonnen te zijn met de kaartherkenning. Toen dat eenmaal werkte heeft hij de rest van de machine ontworpen. Een prestatie waar ik nog steeds van onder de indruk ben.

Voor degenen die een beetje nieuwsgierig zijn geworden, klik hier.


Vic Teeven